god jul

Een enorme witte vlakte, -10°C, zilver licht, ski's, een vislijn, complete stilte

-zucht-

Dit is Noorwegen in al zijn glorie! Een perfecte manier om te relaxen na de examens en de, misschien nog meer vermoeiende, erasmus-afscheidsfeesjes.

Ja ja, u leest het goed. Ik ben al van mijn examens vanaf en volledig in vakantiestemming.
Dat is niet zo moeilijk vermits de kerstsfeer hier vanaf 1 december zowat het enige is waar de doorsnee Noor zich mee bezig houdt.

Maar kerstmis heeft ook een keerzijde als je op Erasmus bent. Kerstmis betekent immers het einde van het eerste semester, of anders gezegd, het einde van veel vriendschap. Het gros van de Erasmussers blijft immers maar één semester. Dit kan behoorlijk vermoeiend zijn vermits een Erasmusser gaat zoals hij heeft geleefd: al feestend. Dit resulteert in minstens drie afscheidsfeestjes elke avond.
Daar komt dan weer een hele hoop over acting bij. Afscheid nemen van mensen die je dezelfde avond nog ontmoet hebt vind ik er persoonlijk toch een beetje over gaan. Vooral als die de volgende dag op het volgende feestje nog eens vaarwel komen zeggen.

Na vier dagen/nachten op rij vaarwel zeggen heb ik er voorlopig mijn buik van vol. Ik besluit om een rustiger oord op te zoeken en geef nu toe, waar kan dat beter dan in Noorwegen. Samen met 5 Duitsers -een ware invasie in Noorwegen- trekken we onze stoute schoenen aan -of beter gezegd, onze ski's- en vertrekken we op cabin-trip. Dit is niet geheel zonder risico vermits niet alle cabins even gemakkelijk te vinden zijn. Vooral als het maar tot 15:00u licht is en de wegen ondergesneeuwd zijn. Maar we hebben chance en vinden de cabin voor zonsondergang.

De cabin ligt vlak naast een gigantisch meer dat nu volledig bevroren is. Dit zou Noorwegen niet zijn moest er geen ijsboor in de cabin liggen. Na een half uur boren slagen we er in om een gat te maken in het midden van het meer en halen we onze vislijn boven. Of het nu een uur of vijf minuten is dat we gewacht hebben weet ik niet meer, maar al gauw was het zo koud dat we besluiten om het bij spaghetti te houden als avondmaal.
De rest van de avond verloopt zoals het gewoonlijk verloopt op cabin-trip: eten, drinken, spellekes, zingen, lachen, ... en dit alles bij kaarslicht en een warme stoveke. Het is me raadsel waarom we zoveel moeite doen om elektriciteit te maken als het zoveel gezelliger kan zonder.

De volgende dag keren we terug huiswaard na zonsondergang. Gelukkig geeft de maan meer dan genoeg licht op de witte sneeuw. Eenmaal thuis crash ik in m'n bed en kom er pas de volgende ochtend uit. Langlaufen met een rugzak van 15kilo kan behoorlijk vermoeiend zijn.

De komende dagen rest me enkel nog mijn reisje naar Tromsø te plannen. Voor zij die Tromsø niet kennen, denk: geen zon, -20°C, sneeuw, ijs, zee, walvissen, noorderlicht, ... Al betwijfel ik sterk of we walvissen zullen zien vermits er vermoedelijk geen licht zal zijn. Maar ik hou u op de hoogte.

Ha det,
Als ik er niet meer in slaag om te schrijven voor kerstmis (meest waarschijnlijk):
GOD JUL

Geruchten doen de ronde dat m'n nieuwe liefde mijn vrienden doet verwaarlozen. Maar geen paniek, niets is minder waar. Alleen heb ik de laatste dagen veel te veel verslagen moeten maken. Daar bovenop komt nog het feit dat de examens er hier verbazend snel aankomen. Er resten mij nog maar twee weken om alles te verwerken wat ik hier geleerd heb. En dat is veel...

Om te beginnen:

1. Een ontbijt bestaande uit knakke brood, kaviaar en een gekookt eitje is een goede manier om de dag te beginnen
2. Een sauna na het sporten is veel beter dan een warme douche.
3. tien mensen op het strand is veel te druk
4. één cabin-trip per week is een absoluut minimum. Zoniet zijn neveverschijnselen onvermijdelijk.
5. ijs is glad.
6. Wolken zijn er om de hemel te decoreren.
7. Er bestaat geen slecht weer, enkel slechte kleren
8. Verwacht niet dat een Noor de deur voor je openhoud (wees daar ook niet kwaad om)
9. middagpauze wordt overgewaard in België, maar als het kan zijn 5 maaltijden per dag geen overbodige luxe.
10. €2 voor een (pis)pintje is niet te veel.
11. Eten moet zo zoet mogelijk zijn en elk koekje moet kaneel bevatten.
12. Van vis kan je pudding maken
13. diepvries pizza is het Noorse nationale gerecht.
14. Trondheim is een dorp met een oppervlakte ter grootte van een stad.
15. Breien is cool.
16. Pizza en koffie in de aula is niet meer dan normaal
17. Professoren horen sandalen of sportschoenen te dragen. Indien de vloerverwarming op staat is het toegelaten om op kousen te lopen.
18. Professoren hebben geen familienaam. Enkel een voornaam of zoiets als "gij".
    
19. Fietsbanden dienen "spikes" te hebben.
20. Het licht in de kamer moet altijd blijven branden, alle elektriciteit is toch afkomstig van groene energie.
21. De relatie tussen Noorwegen en Zweden beschrijft zich het best als volgt:
    
    
    -hoe doe je een Zweedse duikboot zinken?
    -zwem naar de duikboot en klop op de deur.
    
    
22. winkels dienen open te zijn van 7 tot 23u.
23. paarden dienen niet om op te zitten, wel om een koets/karretje te trekken. Ook galop is uit den boze.
24. Even te voet naar't stad (10km) is de normaalste zaak in de wereld.
25. kaas hoort bruin te zijn.
26. Water dient rechtstreeks van het meer gedronken te worden.
27. Zatte noren zijn luidruchtig, hebben een grote mond, maar durven in het algemeen uitijndelijk toch niet in het bevroren meer te springen.
28. De Noorse radio kent slechts 10 liedjes die afwisselend worden afgespeeld.
29. Hoewel de "nacht" hier om 16:30u begint, is het toch moeilijk om 8u slaap te krijgen
30. Kerstmis kan nooit te vroeg beginnen.
31. hijrte och jieft is den zame voort en norsk (Svenja's vlaams) = huwelijk en vergif is één het hetzelfde in't Noors (gift) .
32. Erasmus studenten zijn een zijspoor van de evolutie, dienen met voorzorg behandelt te worden en zijn aan verder onderzoek onderhevig.
33. ...

U ziet, het zal moeilijk worden om me terug aan te passen eenmaal in Belgë, maar eerst nog een paar maanden Noorwegen.

Vi snakkes.

Love happend to me

Het begon allemaal niet zo lang geleden, toch niet voor mensen met een goed geheugen, in een hut niet zo ver hier vandaan, toch niet voor mensen met lange benen. Zonder enig besef wat er in de lucht hing, ging ik vol verwachting naar m'n eerste dugnad (= hutten van de universiteit repareren). Heinfjordstua is haar naam. Ze moest grondig gekuist worden, de sauna klaarmaken voor de winter, hout hakken, de wc kuisen, ... Ik heb u al het verhaal gedaan. Maar natuurlijk heb ik u nog niet alles verteld. Niet alleen zou dat verschrikkelijk saai zijn, maar ook wist ik toen nog niet alles. Niet dat ik de pretentie heb dat ik nu denk alles te weten, maar ik durf nu toch zeggen dat ik meer weet. Of juist minder? Mijn hersenen lijken nog meer vreemde kronkels te maken dan voordien. -Vreemd-

Zoals reeds vermeld in een van m'n vorige bolgs heb ik in Heinfjordstua de wc's mogen uitkuisen. Zeg maar gerust dat dat een stront-job is. Gelukkig werd dat ruimschoots gecompenseerd door het goede gezelschap. M'n wc-kammeraatje, zoals ik ze vermeld in m'n vorige blog, blijkt namelijk behoorlijk interessant te zijn. Een Duitse schone die op haar zestien jaar in haar eendje voor een jaar naar Tromso vertrok om haar humaniora af te maken. De ideale persoon dus om mijn Noors mee te oefenen. En wat blijkt, ze kan nog goe werken ook. Zonder enige moeite zaagt ze een plank door in een rechte lijn en ook de spijkers slaagt ze zonder moeite op de kop. Mijn zussen kunnen er iets van leren :)

Maar natuurlijk, mooie liedjes duren niet lang en na een geslaagd weekend zat ik terug in de aula's lessen te volgen. Maar iets is veranderd, al wist ik nog niet goed wat. Al deed ik nog zo m'n best, opletten leek nog moeilijker dan voordien. Svenja -bij deze heeft ze een naam- heeft blijkbaar een diepere indruk op mij gemaakt dan ik dacht.
"Dit moet ik verder onderzoeken" zij het nuchtere stemmetje in mijn hoofd, "maar hoe, waar en wanneer?"

Het lot lacht me toe, mijn verjaardag is niet meer zo ver. Nu moet je niet gaan denken dat ik heel die moeite van pannenkoeken bakken voor 15 man ergens in "the middle of nowhere" speciaal voor haar heb bedacht. Dat idee zat al in mijn hoofd voor dat ik nog maar één voet in Noorwegen had gezet, maar toegegeven, het was een extra motivatie.
Diegene die m'n foto's op facebook bekijkt, heeft ongetwijfeld gezien dat ook zij aanwezig was. Nogal moeilijk te negeren met al die commentaar - Met dank aan Benjamin, een ex-Noorwegen-erasmuser -

Maar kwaad ben ik er niet om. Misschien zelfs in tegendeel. Dit gaf me meteen de kans om alles te vertalen en belangrijker, om haar uit te nodigen voor een etentje. De paarse rijstballetjes gecombineerd met de Noorse zalm missen hun effect niet en na een geslaagde avond mag ik haar naar huis begeleiden. Ze woont immers niet in Moholt (de studentenstad) maar in het centrum van Trondheim. De weg lijkt oneindig en de echo van haar hoge hakken blijft ons achtervolgen. Maar het kwaad is al geschied. I past the point of save return en negeer de hoge hakken.
Uiteindelijk nemen we afscheid onder een van de weinige straatlantaarns, maar niet zonder de belofte van een etentje op haar kosten.

"Zo DIT is verliefdheid" zegt het nuchtere stemmetje ergens ver weg in mijn hoofd ,terwijl ik de lange weg terug loop. De echo van haar hoge hakken nog steeds in mijn gedachten gepind. "Dit moet ik verder onderzoeken". En ja, het lot lacht me weeral toe, Svenja moest blijkbaar hetzelfde hebben gedacht...

Ik heb lang nagedacht wat ik verder nog moet schrijven, maar uiteindelijk ben ik tot het besluit gekomen om de fantasie van m'n lezers niet te beledigen en het hierbij te laten.

een niet gepubliceerde foto op Facebook om niet te veel reacties uit te lokken

bursdagen min

pfffffff, 21.
We worden stilaan oud.
Zeker hier in Noorwegen. De weken vliegen hier voorbij alsof ze achtervolgd worden door één of ander wild beest. Het vreemde is dat dit schijnbaar geen effect heeft op de Noren, die worden allemaal traag oud.

Maar bon, we wijken af. 21 dus. Dat moet ik toch wel even vieren. En waar kan dat beter dan in een van de vele hutten van de universiteit.
Mijn oog is gevallen op Fosenkoia. Een charmant hutje aan de andere kant van de fjord ergens in het midden van een of ander "moeras".

Zaterdag 27 september vertrekken we met zo'n 15 man richting de hut. Heb ik al gezegd dat er plaats voor 8 is in de hut? Dit wordt dus gezellig :)
Oja, en als ik schrijf "... ergens in het midden van een of ander moeras ..." dan mag je dat vrij letterlijk nemen. Een pad is onbestaande en de wegbeschrijving gaat als volgt:

"Cross the moor and follow a path until it disappears in another moor. Walk in to a narrow valley with a creek and up the "cliff" to the right. Follow the moors east to the small lake near the cabin. Walking time on the trip is from 39 minutes to 24 hours but usually 1 1/2 - 2 hours. "

"Och ja, zo moeilijk zal dat wel niet zijn" zei het naïeve stemmetje in mijn hoofd.
Dus met volle moed en een rugzak volgeladen met ingrediënten om pannenkoeken te maken voor 15 man, vertrekken we richting Fosen.


Na een uurtje stappen blijkt dat niet alleen de tijd hier zeer snel is, maar ook de wolken halen ons zonder problemen in. Gelukkig heeft iedereen na meer dan twee maanden Noorwegen ondertussen al enkele Noorse gewoontes overgenomen. Een van die gewoontes is gewoon het weer te negeren. We stappen rustig verder, genietend van de regen en de wind in ons gezicht.

Maar na 3uur stappen richting het oosten beginnen de spieren en, wat erger is, het goed humeur toch stilletjes aan te verkleumen. Het stuk -...Walking time on the trip is from 39 minutes to 24 hours but usually 1 1/2 - 2 hours....- in de wegbeschrijving begint stilletjes aan door te dringen. Het ergste is misschien wel het feit dat m'n vrienden denken dat ik weet waar we zijn.
Maar onder ons, na de twee vallei en derde "cliff" te hebben gezien, heb ik geen idee waar we zijn. De kaart is ook niet echt hulpzaam. De enige aanwijzing zijn enkele groene puntjes die staan voor "een groepje bomen".

Bon, tijd voor actie dus. Ik laat m'n vrienden achter op een relatief droge plek en ga samen met twee andere optimisten in een looppasje op zoek naar de hut.
Geloof het of niet, maar na nog geen 5 minuten lopen zien we de hut al.
Ik krijg hetzelfde gevoel als wat Columbus gevoeld moest hebben toen hij na twee maanden open zee plotseling Amerika zag.

Eenmaal aangekomen in de hut en de kachel volle bak brand, is het humeur weer 200%
Tijd voor pannenkoeken.

Het is misschien niet zo duidelijk op de foto, maar wat je ziet is een pan, met pannenkoek op de kachel met daarboven natte kleren.

Het heeft een tijdje geduurd voor dat die 2 kilo bloem opgebakken is, maar niemand heeft honger gehad. Pannenkoeken zijn echter niet het enige ingrediënt voor een geslaagd feestje en na enkele glaasjes bier, wijn, wodka en bacardi ...
Laat ik het zo zeggen: Ik had geen last meer van mijn verkleumde spieren.

De volgende dag kon ik met mijn houte kop hout kappen. Tis ne keer iets anders, maar een aanrader.

De terugweg was -teleurdstellend- kort. Na een uurtje stappen zijn we al terug in de beschaafde wereld en nemen we de boot terug richting Trondheim.

Een geslaagd weekend!

Een stuk uit het leven van een student

NTNU -de universiteit waar ik momenteel studeer- heeft zo'n 23 hutten in haar bezit. Deze hutten zijn ter beschikking voor studenten voor slechts 30kr per nacht (zo'n €3,6) en bevinden zich meestal ergens in the middle of nowhere. Ideaal voor een weekendje uit.
Deze hutten moeten natuurlijk onderhouden worden en dat gebeurd door niemand minder dan ik!

Elk weekend trek ik met hamer, zaag, spijkers, ... het ongerepte Noorwegen in. Natuurlijk niet in mijn eendje, maar samen met een tiental andere vrijwilligers.
Goe werk, toffe mensen, schone omgeving. Wat heeft ne mens nog meer nodig.

Eenmaal aangekomen aan de hut (wat niet altijd even evident is) wordt het werk verdeeld.

Shit, ik mag de wc leegmaken. Wa een strontwerk. Maar ja, wat moet moet.

Na een kwartiertje graven in de zompige grond heb ik een volwaardige strontput gemaakt.
Samen met m'n wc-kamaraatje kan de stront verplaatst worden.


En dan alles terug dichtgooien.

A job well done!

Na "operation toilet cleaning" kan ik aan het echte werk beginnen.
De buitenmuur van de nog-niet-complete-Sauna moet dicht voor de winter.

Eerst de planken op het juiste formaat zagen:

Aan die bouwvakkersspleet moet ik nog werken

En dan alles dicht timmeren.

Niet altijd even gemakkelijk als ze op u vingers kijken.

En na enkele uren werk is de sauna klaar voor de winter.
Another job well done.

Ons werk wordt beloond met een groot avondmaal:


met als dessert een pint bij het kampvuur en een pølse (= Noors equivalent voor een goeikope, naar niets smakende worst bestaande uit ondefieniëerbaar "vlees" )

het simpele schone leven

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Een week later

--------------------------------------------------------------------------------------------------

De universiteit heeft een nieuwe aanhangwagen gekocht. Duurder, beter en groter dan de vorige. Eén klein probleempje. De deur van de garage is plotseling te klein geworden. Dat moet dus opgelost worden. Gewapend met hamer en zaag vertrekken we richting studenterhytta. De grootste hut die zo'n 250 studenten kan herbergen (eigenlijk veel meer een hotel, inclusief kok)

Na een uurtje hard werken worden we uitgenodigd voor het middagmaal. Pizza, daar zeggen we geen nee tegen.
Eenmaal voldaan werken we met volle moet verder. Maar niet voor lang. Na nog geen twee uur, roepen ze ons terug binnen voor het tweede middagmaal. De Noorse studenten kijken niet eens verbaasd.
Het is me een raadsel waarom ze "Lord of the Rings" niet in Noorwegen hebben opgenomen. Niet alleen het landschap maar ook de gewoontes doen me telkens weer aan "de Gauw" denken (het land van de Hobbits)
Och ja, veel moeite om mij aan te passen heb ik niet en na een uur ben ik volledig verzadigd van de pannenkoeken.

Derde keer goede keer. Nu moet het echt wel vooruit gaan want we willen klaar zijn voor het avondmaal. Het probleem met al dat eten is dat we ondertussen het oorspronkelijke plan vergeten zijn. En na 4 uur timmeren, afbreken en opnieuw timmeren is de deur klaar.

An other job .... , well let us say, an other job done.

Ik weet niet of het woord "studentikoos "of "charmant" de beste beschrijving is. Gelukkig is de kwaliteit van de foto slecht genoeg dat je niet kan inzoomen :)

Maar we hebben ons doel bereikt: de deur kan open en dicht en we zijn klaar voor het avondmaal. Rijst met kip, zoetzure saus en groenten. Niet slecht voor vrijwilligerswerk.

En natuurlijk om de dag af te sluiten laten we onze vermoeide spieren uitrusten in de sauna.
(om te voorkomen dat ik kwaade reacties krijg betreffende nudisme , worden fotos van de sauna niet vrijgegeven.)

Jørre en het administratieve monster

Het volgende is gebaseerd op een waargebeurd verhaal:

14:57u.
Nog drie minuten! Nu kan ik niet opgeven denk ik en schakel nog een fitesse hoger.
Verdomde berg. Zij die klagen over de berg naar Gasthuisberg moeten niet naar Noorwegen komen. Als ik dit elke dag twee keer doe kan ik tegen volgend jaar mee met de Tour de France.
Maar dat is niet wat op dit moment door mijn hoofd gaat.

Nu heb ik nog drie minuten om naar het "International Office" te gaan. Het huis dat alle administratie betreffende cursussen en examens regelt en natuurlijk maar tot 15u open is.
Een typisch uur hier in Noorwegen. Als je geluk hebt zijn ze zelfs tot 16u open. Wat een luxe -sarcasme-

Het is een lange weg geweest denk ik bij mezelf. Drie weken lang heb ik een tiental vakken gevolgd, met professoren gebabbeld, van het kasje naar de muur gegaan, ...
Met geheven zwaard ben ik recht op het administratieve monster gelopen. Als ik op voorhand de omvang van dit gedrocht had geweten had ik er misschien nooit aan begonnen.
Dit is een van de dingen die ik ondertussen geleerd heb: Het administratieve gedrocht is groter dan je het kan inbeelden. Na een tijdje had ik zelfs schrik om een niet-geregistreerde scheet te laten.

Toegegeven, in het begin was ik misschien een beetje naïef.
Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, ik zal da eens rap regelen. Waar moet ik tekenen? Dacht ik.

" Sorry Sir, but changing an exam date is impossible"
"Impossible" -slik- "It can't be impossible, there must be something that you can do?"
"Zucht, no sir, it is not possible"
"Than, do you know someone who can do the impossible?"

Ik weet niet of het is om van mij af te geraken of dat er toch nog iets goed in deze homo-bureaucrator zit, maar ik word doorverwezen. Niets speciaal, dat doen ze als beroep, mensen doorsturen.
Maar ondertussen ben ik al wat wijzer geworden. Het administratieve monster is onverslaanbaar. Beter is om het spelletje mee te spelen. Mails vol spammen, telefoneren tot ze beu zijn je door te verbinden, van het kasje naar de muur lopen en hopen dat de muur je iets nieuws kan vertellen over de kast.

Deze keer heb ik geluk. Het wezen achter de bureau lijkt zelfs nog menselijk. En ja, zij kan me helpen!
"Oh, no problem" krijg ik als antwoord wanneer ik mijn verhaal doe.
"No problem? Are you sure?!"
"Yes of course, just let me make a call"
En ja, na vijf minuten naar het onverstaanbare Noors te luister krijg ik het bericht uit de hemel:
"OK, that is done, you can take the exam on a other date"
Mijn mond valt open en de woorden "I love you" vallen er spontaan uit.

Ok, dus in Noorwegen is alles geregeld. Vier vakken van 7,5 studiepunten en geen twee vakken op dezelfde dag examen. Perfect.
Nu enkel nog mijn professor ik België overtuigen.

"Sorry meneer, maar professor Van den Bulck is op congres, probeert u het volgende week nog eens opnieuw"

Een week later:
"Sorry meneer, professor Van den Bulck in momenteel niet op zijn kantoor. Probeert u het over een uurtje nog eens opnieuw"

Een uur later:
"Sorry meneer, professor Van den Bulck in momenteel niet op zijn kantoor. Probeert u het over een uurtje nog eens opnieuw"

Om het kort te houden citeer ik een vers van De kreuners: "En opnieuw en opnieuw en opnieeeuuuw"

Na de 265ste keer kan het de secretaresse blijkbaar toch wat schelen.
"Ik zal een briefje op zijn pc leggen dat hij je mails moet beantwoorden"

Vijf minuten later:
"Geen probleem, de voorgestelde vakken zijn equivalent met de vakken in België. Veel succes Mvg, professor Van den Bulck"

En zo gemakkelijk is het!

Na een intesief gevecht met het administratieve monster ben ik dus tot op dit punt gekomen. Niet geheel zonder schade.
Na al dat gedoe is het nut van studeren me even niet meer zo helder als voordien. Als mensen me vroeger vroegen waarom ik voor ingenieur studeer was het antwoord altijd simpel:
"waarom zou ge ni voor ingenieur studeren?"
Als mensen het me nu zouden vragen is het antwoord: "tja, tis ni on-intressant hé".
Maar geen paniek, opgeven zit niet in mijn genen. Nu doe ik gewoon even verder en geniet ik van het mooie Noorwegen.

14:58u
Nog twee minuten. Ik parkeer mijn fiets voor het international-office house en neem de nodige papieren met handtekeningen in de aanslag. Het enige wapen tegen een that-is-impossible-sir antwoord.
Ik loop de trap op.

14:59u
"Vaer sa god, take this bitch. Impossible, HA, nothing is impossible."
Tenminste dat denk ik. In werkelijkheid leg ik heel beleefd de situatie uit terwijl ik, een grijns onderdrukkend, de papieren overhandig.

15:00u
Geregistreerd! Bij deze zijn al mijn vakken officieel. Een pak van m'n hart.
Maar ik heb een gevoel dat ik het administratieve monster weer zal tegen komen in het tweede semester.
Maar tegen dan ben ik sterker dan ooit ...

inhaalmaneuver

Hallo mijn beste blogfans!
Nadat een aantal mensen het me eens recht in mijn gezicht hebben gezegd, moet ik toegeven dat ik jullie verwaarloosd heb. Mijn excuses hier voor,bij deze probeer ik het goed te maken.

De taallessen zijn ondertussen afgelopen. Ondanks de belofte van de brochure dat 4 weken intensief Noors voldoende is om met den Noor te communiseren is mijn Noors toch nog behoorlijk beperkt.
Dit heeft ongetwijfeld niets te maken met mijn beperkt talen talent maar het feit dat den Noor goed is in Engels -whatever makes me feel good, right :) -
Maar, des al niet te min, ben ik geslaagd voor het examen!
Een "satisfied". Een mooie beschrijving vind ik persoonlijk.

Samen met de Noorse lessen is ook het bijhorende sociale programma afgelopen. Voortaan moet ik dus op eigen initiatief op eendenjacht.
Wel een beetje jammer want de helft van mijn klasje gaat nu terug naar huis.
Weeral afscheid nemen, ik doe het nie geire.
Maar ja, wat moet moet. En bij deze heb ik weer wat nieuwe adressen voor mijn toekomstige wereldreis ;)

Niet lang na het afscheidsfeestje van mijn klasgenootjes komen mijn lieftallige ouders voor een weekendje naar Trondheim!
Jawel, bij deze ben ik bevoorraad van Belgische chocolade en bier. Ideaal!

Na m'n bevoorrading van wat écht belangrijk is, toch maar iets typisch Spaans gaan eten in het centrum van Trondheim. Dat van dat Spaans was een vergissing, het eten gelukkig niet.
De dag daarna vertrekken ze weer. Niet naar huis, maar op trollenjacht. Over een weekje zie ik ze weer terug voor ze terug naar Hombeek vliegen.

En nu het echte werk! Mij academiejaar is officieel begonnen.
Toegegeven, vorige week heb ik toch ferm heimwee gehad naar dat schone Belgiënland. Daar waar je 3 maanden zorgeloze vakantie hebt (normaal gezien toch) en je je gewoon inschrijft voor het volgende academiejaar. Doeme toch, wat heb ik mezelf nu weer aangedaan!

Wie dacht dat den Noor super georganiseerd is, zit er mooi naast wat betreft het lessenpakket.
Engelse lessen die in het Noors gegeven worden, lessen van het 1ste semester die in het 2de semester worden gegeven, samenvallende examendagen, onbestaande professoren, ... ik ken er ondertussen alles van.
Na een stresserende week van veel te veel lessen volgen, agenda's op elkaar afstemmen, professoren overtuigen, handtekeningen verzamelen, lokalen zoeken, mezelf afvragen waarom ik nu ook al weer voor ingenieur studeer, ... begint het er nu stilletjes aan terug rooskleurig uit te zien.
Net op tijd, want m'n ouders komen terug.

"Jaja, mama, papa, tis hier heel leuk en ik amuseer mij hier continu"
Als ze drie dagen eerder waren gekomen had ik misschien direkt m'n koffers gepakt en terug naar huis gegaan.
Chanske!

En nu zijn ze weer vetrokken. Dju, weeral afscheid nemen, het lijkt hier niet te stoppen.

Om de leegte van een lang, niets gepland, weekend te vullen is mijn kamer en keuken ook weeral is gekuisd. Alles heeft zo zijn voordelen. Maar om te voorkomen dat dit weer gebeurd, liggen de kaarten die m'n ouders achtergelaten hebben toch al open om de volgende trip te plannen.

Tromso is toch een beetje ver om met de fiets te doen, maar toch ...

De gevolgen van hoge voedselprijzen

Al reeds twee weken Noorwegen, heerlijk!
Alles is hier mooi, schoon, proper, tof, .... net zoals de brochure het had beloofd.
Helaas voorspelde de brochure ook hoge voedselprijzen. En dat is niet gelogen.
Een gewoon brood -niets speciaal- kost hier al rap een kleine €3.
Daar moeten we dus iets aan doen.



Omdat het weer hier de laatste twee weken zeer goed is (een gemiddelde van 25°C) ben ik de zee en alle meertjes al gaan verkennen. En waarempel, daar vond ik de oplossing voor de hoge voedselprijzen.

Eenden!

De meertjes in de Noorse bossen zitten vol vis en waterplanten. Een ideaal habitat voor eenden zo blijkt. Zo'n kans kan ik niet laten schieten. Een lekker stukje eend met een appelsientje, net zoals bij de Chinees. Veel beter dan pasta.

Ik doe mijn stoute schoenen aan (of beter gezegd: ik doe mijn kleren uit) en spring in het water.

Na een half uurtje zwemmen achter die eenden, heb ik echt wel honger gekregen. Ik waag mijn kans.

Helaas, ook de Noorse eenden kunnen vliegen. Daar gaat mijn avondeten.
Gelukkig is er vanavond nog een BBQ.

-----To be continued----

p.s.: Voor zij die graag foto's zien van mensen die ze niet kennen, op facebook staan er nog foto's.

Voor zij die facebook niet kennen/gebruiken/.... zal ik proberen nog wat meer foto's

te posten op deze site. Waarschijnlijk zal dit voor volgende week zijn,

dan voorspellen ze regen...

p.p.s.: in "mijn profiel" staat nu ook mijn adres. Een Noors telefoonnummer is in de maak, maar

verlopig ben ik nog bereikbaar op mijn oud nummer.

Iets over den Noor

Jaja, de taallessen zijn begonnen en de eerste Noorse woordjes komen stilletjes aan vlot over mijn tong gerold.

De cursus heet "intensive summer course". Dat van die "intensive" is niet gelogen. Elke voormiddag van 9 tot 14u hebben we les in het Noors, gevolgd door een sociaal programma tot 23u -lees: BBQ, hiking, het grote vinkingspel, .... Dat betekent dus om 7u opstaan, eten, tanden poetsen, douche en samen met de 100 andere erasmussers een half uur naar de campus stappen.

Dat is een van de leuke dingen in Noorwegen. De bussen zijn hier zo duur -zo'n €3,70- dat iedereen hier loopt of met de fiets gaat. Je ziet hier dus niemand met hoge hakken lopen!
My kind of people :)

Hoewel je hier dus bijna iedereen op straat kan tegenkomen, moet je echter geen spontane "Hei" verwachten.
Den Noor zal er zowat alles aan doen om zeker niet op uw aanwezigheid te moeten reageren. Wie zelf het initiatief neemt wordt genegeerd. Of, in mijn geval, kijken ze naar mijn sandalen.
Al bij al vind ik dit eigenlijk nog wel aangenaam. Na dag in dag uit continu sociaal te moeten doen met m'n mede-erasmussers, die in geen geval enige spontaniteit missen, is het wel een aangename afwisseling om eens genegeerd te worden.

Hoewel den Noor in zijn eigen wereldje leeft, kan je niet zeggen dat ze onvriendelijk zijn. Eens je hun aandacht hebt, zullen ze er alles aan doen om u te helpen. Of dit nu is om zo rap mogelijk van mij af te geraken, of gewoon Noorse vriendelijkheid weet ik nog niet. Maar ik hou jullie op de hoogte!

enkele impressies van Trondheim (warning: colours may be different than they appear)

nog enekele beelden van Trondheim

De eerste dagen Noorwegen -zondag-

Om 5u wordt ik wakker van de felle zon die in mijn gezicht schijnt.
Een pittig detail, mijn raam kijkt uit op het noorden. Ik draai me toch nog even om, noorden of geen noorden.

Na een laat ontbijt trek ik richting Trondheim. Van ver zie ik de zee, daar moet ik heen! Het vervelende is dat de zee zo'n beetje overal is in Trondheim. Of je naar het noorden, zuiden of westen kijkt, afhankelijk waar je staat zie je de zee altijd wel ergens. In een rechte lijn naar daar lopen blijkt dus niet zo'n eenvoudige opdracht te zijn. Na enkele uren ronddwalen kom ik uiteindelijk aan een bescheiden haventje in het standcentrum. Het vreemde is dat het hier helemaal niet naar zee ruikt. Zelfs de wind voelt niet aan als een zeewind.

Na nog wat enkele uren ronddwalen kom ik uiteindelijk terug aan op mijn kot. Daar kom ik Geert tegen die in de ochtend was gaan joggen.
Hij nodigd me uit om nog iets te gaan drinken in het centrum van Trondheim. Dit kan ik natuurlijk niet wijgeren dus lopen we de hele weg terug. Gelukkig ken ik ondertussen de weg al een beetje en lopen we in een min of meer rechte lijn deze keer. Daar aangekomen nemen we plaats aan op een terasje en bestellen we een pintje. 65 Krone! Niet meer of minder dan een bescheiden €8. Gelukkig trakteert Geert voor het feit dat hij op mijn kot kon verblijven. We spoelen de rekening eerst goed door en genieten verder van onze eerste pint in Trondheim.
Het smaakt!

De eerste dagen Noorwegen -zaterdag-

Opstaan om 5u. Er zijn leukere dingen te doen dan dat in de vakantie. Maar mijn zomervakantie in België is bij deze volledig voorbij. Over enkele uren zit ik voor een heel jaar in het verre Noorden! Jawel, vele nieuwe vrienden, korte dagen en lange nachten staan op mij te wachten in Trondheim.

Dat van die korte dagen en lange nachten is hier vrij letterlijk te nemen in Noorwegen. De dagen korten hier ongeveer drie minuten per dag. Nu is het er nog licht tot 1u 's nachts, maar over enkele maanden zal ik nog maar 3 uurtjes zonne-energie kunnen opdoen. Ik kijk er al naar uit.

Eerst nog met heel mijn hebben en houden daar geraken. Met mijn mega valies van 28 kilo en een maximaal toegelaten gewicht van 20 kilo is dit nog even spannend.
Mijn moeder brengt me naar de luchthaven. Gelukkig is het nog veel te vroeg in de ochtend om serieus afscheid te kunnen nemen. Een goede knuffel en ne kus voldoen. Gelukkig maar, afscheid nemen doe ik niet graag, wat niet wegneemt dat ik echt sta te popelen om op dat vliegtuig te stappen.

Eenmaal gedropt in de luchthaven check ik mij in. Ik heb geluk, achter de balie zit een jonge vrouw, iets ouder dan mij misschien. Of het nu mijn natuurlijke charme is of het feit dat ik er nogal wanhopig uitzie met mijn dikke trui en twee jassen aan -die in elke zak goed gevulde zijn - moet ik maar 3 van de 8 kilo overgewicht betalen.
Ik ga naar de juiste balie om mijn 3 extra kilo's te betalen. Daar kom ik Geert tegen. Ook een oud Scheperiaan die in Leuven studeert en voor een half jaar naar Noorwegen gaat voor zijn thesis. Hij moet 18 kilo overgewicht betalen! Jaja, het zal toch wel mijn natuurlijke charme geweest zijn :)

Na een goede vlucht kom ik samen met Geert aan in Vaerne, een klein luchthaventje in de buurt van Trondheim. Daar wachten we nog even op een paar mensen uit Praag, Austenrijk en Tsechië om dan samen naar de residentie te gaan. Bij het opstappen in de bus loopt het even fout. We geraken afgescheiden van de groep mede-erasmussers waarop we hadden gewacht. Dan maar met ons tweeën naar Moholt (plaats van de residentie). Jammer genoeg hadden we alle twee gerekend op de andere om uit te zoeken hoe waar daar het best moeten geraken.Dan maar vragen aan de buschauffeur waar we moeten afstappen.

Van alle Nooren blijkt de buschauffeur de enige te zijn die zijn engels nog niet onder te knie heeft. Het gevolg is dat we een bushalte te vroeg worden afgezet. Dan maar te voet naar de volgende halte. Met ons zwaar overgeladen valiesen is dit niet zo evident. Ook het weer doet er nog een schepje bovenop. In plaats van een koele 13°C, zoals je zou verwachten in Noorwegen, krijgen we de volle laag van 22°C op ons dak. Dan maar eens goed zweten.

Uiteindelijk slagen we er in om de volgende halte te halen en de juiste bus te nemen naar Moholt. Even later komen we zwetend aan in de receptie, waar onze mede erasmussers ons al opwachten.
Daar blijkt dat Geert zijn kamer nog niet is toegewezen, maar de mijne gelukkig wel. Om Geert de kosten van een jeugdherg te besparen nodig ik hem uit om op mijn kot te overnachten totdat hij maandag in zijn kamer kan -2 dagen wachten dus-.

Eenmaal aangekomen in mijn kot, blijkt dat ik geluk heb. Het is een van de nieuwste kamers, volledig gerenoveerd. Laat ons zeggen dat het charmant is, maar ook volledig afgewerkt. Enkele foto's zullen later nog wel volgen. Nu eerst alles uitpakken en iets droog aan doen.

Terwijl Geert zijn fiets gaat zoeken die hij via het internet had gekocht, ga ik al even Trondheim verkennen en wat eten kopen.

We sluiten de dag af met een pizza en een filmpje op mijn computer.

-slaapwel-