bursdagen min

pfffffff, 21.
We worden stilaan oud.
Zeker hier in Noorwegen. De weken vliegen hier voorbij alsof ze achtervolgd worden door één of ander wild beest. Het vreemde is dat dit schijnbaar geen effect heeft op de Noren, die worden allemaal traag oud.

Maar bon, we wijken af. 21 dus. Dat moet ik toch wel even vieren. En waar kan dat beter dan in een van de vele hutten van de universiteit.
Mijn oog is gevallen op Fosenkoia. Een charmant hutje aan de andere kant van de fjord ergens in het midden van een of ander "moeras".

Zaterdag 27 september vertrekken we met zo'n 15 man richting de hut. Heb ik al gezegd dat er plaats voor 8 is in de hut? Dit wordt dus gezellig :)
Oja, en als ik schrijf "... ergens in het midden van een of ander moeras ..." dan mag je dat vrij letterlijk nemen. Een pad is onbestaande en de wegbeschrijving gaat als volgt:

"Cross the moor and follow a path until it disappears in another moor. Walk in to a narrow valley with a creek and up the "cliff" to the right. Follow the moors east to the small lake near the cabin. Walking time on the trip is from 39 minutes to 24 hours but usually 1 1/2 - 2 hours. "

"Och ja, zo moeilijk zal dat wel niet zijn" zei het naïeve stemmetje in mijn hoofd.
Dus met volle moed en een rugzak volgeladen met ingrediënten om pannenkoeken te maken voor 15 man, vertrekken we richting Fosen.


Na een uurtje stappen blijkt dat niet alleen de tijd hier zeer snel is, maar ook de wolken halen ons zonder problemen in. Gelukkig heeft iedereen na meer dan twee maanden Noorwegen ondertussen al enkele Noorse gewoontes overgenomen. Een van die gewoontes is gewoon het weer te negeren. We stappen rustig verder, genietend van de regen en de wind in ons gezicht.

Maar na 3uur stappen richting het oosten beginnen de spieren en, wat erger is, het goed humeur toch stilletjes aan te verkleumen. Het stuk -...Walking time on the trip is from 39 minutes to 24 hours but usually 1 1/2 - 2 hours....- in de wegbeschrijving begint stilletjes aan door te dringen. Het ergste is misschien wel het feit dat m'n vrienden denken dat ik weet waar we zijn.
Maar onder ons, na de twee vallei en derde "cliff" te hebben gezien, heb ik geen idee waar we zijn. De kaart is ook niet echt hulpzaam. De enige aanwijzing zijn enkele groene puntjes die staan voor "een groepje bomen".

Bon, tijd voor actie dus. Ik laat m'n vrienden achter op een relatief droge plek en ga samen met twee andere optimisten in een looppasje op zoek naar de hut.
Geloof het of niet, maar na nog geen 5 minuten lopen zien we de hut al.
Ik krijg hetzelfde gevoel als wat Columbus gevoeld moest hebben toen hij na twee maanden open zee plotseling Amerika zag.

Eenmaal aangekomen in de hut en de kachel volle bak brand, is het humeur weer 200%
Tijd voor pannenkoeken.

Het is misschien niet zo duidelijk op de foto, maar wat je ziet is een pan, met pannenkoek op de kachel met daarboven natte kleren.

Het heeft een tijdje geduurd voor dat die 2 kilo bloem opgebakken is, maar niemand heeft honger gehad. Pannenkoeken zijn echter niet het enige ingrediënt voor een geslaagd feestje en na enkele glaasjes bier, wijn, wodka en bacardi ...
Laat ik het zo zeggen: Ik had geen last meer van mijn verkleumde spieren.

De volgende dag kon ik met mijn houte kop hout kappen. Tis ne keer iets anders, maar een aanrader.

De terugweg was -teleurdstellend- kort. Na een uurtje stappen zijn we al terug in de beschaafde wereld en nemen we de boot terug richting Trondheim.

Een geslaagd weekend!

Een stuk uit het leven van een student

NTNU -de universiteit waar ik momenteel studeer- heeft zo'n 23 hutten in haar bezit. Deze hutten zijn ter beschikking voor studenten voor slechts 30kr per nacht (zo'n €3,6) en bevinden zich meestal ergens in the middle of nowhere. Ideaal voor een weekendje uit.
Deze hutten moeten natuurlijk onderhouden worden en dat gebeurd door niemand minder dan ik!

Elk weekend trek ik met hamer, zaag, spijkers, ... het ongerepte Noorwegen in. Natuurlijk niet in mijn eendje, maar samen met een tiental andere vrijwilligers.
Goe werk, toffe mensen, schone omgeving. Wat heeft ne mens nog meer nodig.

Eenmaal aangekomen aan de hut (wat niet altijd even evident is) wordt het werk verdeeld.

Shit, ik mag de wc leegmaken. Wa een strontwerk. Maar ja, wat moet moet.

Na een kwartiertje graven in de zompige grond heb ik een volwaardige strontput gemaakt.
Samen met m'n wc-kamaraatje kan de stront verplaatst worden.


En dan alles terug dichtgooien.

A job well done!

Na "operation toilet cleaning" kan ik aan het echte werk beginnen.
De buitenmuur van de nog-niet-complete-Sauna moet dicht voor de winter.

Eerst de planken op het juiste formaat zagen:

Aan die bouwvakkersspleet moet ik nog werken

En dan alles dicht timmeren.

Niet altijd even gemakkelijk als ze op u vingers kijken.

En na enkele uren werk is de sauna klaar voor de winter.
Another job well done.

Ons werk wordt beloond met een groot avondmaal:


met als dessert een pint bij het kampvuur en een pølse (= Noors equivalent voor een goeikope, naar niets smakende worst bestaande uit ondefieniëerbaar "vlees" )

het simpele schone leven

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Een week later

--------------------------------------------------------------------------------------------------

De universiteit heeft een nieuwe aanhangwagen gekocht. Duurder, beter en groter dan de vorige. Eén klein probleempje. De deur van de garage is plotseling te klein geworden. Dat moet dus opgelost worden. Gewapend met hamer en zaag vertrekken we richting studenterhytta. De grootste hut die zo'n 250 studenten kan herbergen (eigenlijk veel meer een hotel, inclusief kok)

Na een uurtje hard werken worden we uitgenodigd voor het middagmaal. Pizza, daar zeggen we geen nee tegen.
Eenmaal voldaan werken we met volle moet verder. Maar niet voor lang. Na nog geen twee uur, roepen ze ons terug binnen voor het tweede middagmaal. De Noorse studenten kijken niet eens verbaasd.
Het is me een raadsel waarom ze "Lord of the Rings" niet in Noorwegen hebben opgenomen. Niet alleen het landschap maar ook de gewoontes doen me telkens weer aan "de Gauw" denken (het land van de Hobbits)
Och ja, veel moeite om mij aan te passen heb ik niet en na een uur ben ik volledig verzadigd van de pannenkoeken.

Derde keer goede keer. Nu moet het echt wel vooruit gaan want we willen klaar zijn voor het avondmaal. Het probleem met al dat eten is dat we ondertussen het oorspronkelijke plan vergeten zijn. En na 4 uur timmeren, afbreken en opnieuw timmeren is de deur klaar.

An other job .... , well let us say, an other job done.

Ik weet niet of het woord "studentikoos "of "charmant" de beste beschrijving is. Gelukkig is de kwaliteit van de foto slecht genoeg dat je niet kan inzoomen :)

Maar we hebben ons doel bereikt: de deur kan open en dicht en we zijn klaar voor het avondmaal. Rijst met kip, zoetzure saus en groenten. Niet slecht voor vrijwilligerswerk.

En natuurlijk om de dag af te sluiten laten we onze vermoeide spieren uitrusten in de sauna.
(om te voorkomen dat ik kwaade reacties krijg betreffende nudisme , worden fotos van de sauna niet vrijgegeven.)

Jørre en het administratieve monster

Het volgende is gebaseerd op een waargebeurd verhaal:

14:57u.
Nog drie minuten! Nu kan ik niet opgeven denk ik en schakel nog een fitesse hoger.
Verdomde berg. Zij die klagen over de berg naar Gasthuisberg moeten niet naar Noorwegen komen. Als ik dit elke dag twee keer doe kan ik tegen volgend jaar mee met de Tour de France.
Maar dat is niet wat op dit moment door mijn hoofd gaat.

Nu heb ik nog drie minuten om naar het "International Office" te gaan. Het huis dat alle administratie betreffende cursussen en examens regelt en natuurlijk maar tot 15u open is.
Een typisch uur hier in Noorwegen. Als je geluk hebt zijn ze zelfs tot 16u open. Wat een luxe -sarcasme-

Het is een lange weg geweest denk ik bij mezelf. Drie weken lang heb ik een tiental vakken gevolgd, met professoren gebabbeld, van het kasje naar de muur gegaan, ...
Met geheven zwaard ben ik recht op het administratieve monster gelopen. Als ik op voorhand de omvang van dit gedrocht had geweten had ik er misschien nooit aan begonnen.
Dit is een van de dingen die ik ondertussen geleerd heb: Het administratieve gedrocht is groter dan je het kan inbeelden. Na een tijdje had ik zelfs schrik om een niet-geregistreerde scheet te laten.

Toegegeven, in het begin was ik misschien een beetje naïef.
Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, ik zal da eens rap regelen. Waar moet ik tekenen? Dacht ik.

" Sorry Sir, but changing an exam date is impossible"
"Impossible" -slik- "It can't be impossible, there must be something that you can do?"
"Zucht, no sir, it is not possible"
"Than, do you know someone who can do the impossible?"

Ik weet niet of het is om van mij af te geraken of dat er toch nog iets goed in deze homo-bureaucrator zit, maar ik word doorverwezen. Niets speciaal, dat doen ze als beroep, mensen doorsturen.
Maar ondertussen ben ik al wat wijzer geworden. Het administratieve monster is onverslaanbaar. Beter is om het spelletje mee te spelen. Mails vol spammen, telefoneren tot ze beu zijn je door te verbinden, van het kasje naar de muur lopen en hopen dat de muur je iets nieuws kan vertellen over de kast.

Deze keer heb ik geluk. Het wezen achter de bureau lijkt zelfs nog menselijk. En ja, zij kan me helpen!
"Oh, no problem" krijg ik als antwoord wanneer ik mijn verhaal doe.
"No problem? Are you sure?!"
"Yes of course, just let me make a call"
En ja, na vijf minuten naar het onverstaanbare Noors te luister krijg ik het bericht uit de hemel:
"OK, that is done, you can take the exam on a other date"
Mijn mond valt open en de woorden "I love you" vallen er spontaan uit.

Ok, dus in Noorwegen is alles geregeld. Vier vakken van 7,5 studiepunten en geen twee vakken op dezelfde dag examen. Perfect.
Nu enkel nog mijn professor ik België overtuigen.

"Sorry meneer, maar professor Van den Bulck is op congres, probeert u het volgende week nog eens opnieuw"

Een week later:
"Sorry meneer, professor Van den Bulck in momenteel niet op zijn kantoor. Probeert u het over een uurtje nog eens opnieuw"

Een uur later:
"Sorry meneer, professor Van den Bulck in momenteel niet op zijn kantoor. Probeert u het over een uurtje nog eens opnieuw"

Om het kort te houden citeer ik een vers van De kreuners: "En opnieuw en opnieuw en opnieeeuuuw"

Na de 265ste keer kan het de secretaresse blijkbaar toch wat schelen.
"Ik zal een briefje op zijn pc leggen dat hij je mails moet beantwoorden"

Vijf minuten later:
"Geen probleem, de voorgestelde vakken zijn equivalent met de vakken in België. Veel succes Mvg, professor Van den Bulck"

En zo gemakkelijk is het!

Na een intesief gevecht met het administratieve monster ben ik dus tot op dit punt gekomen. Niet geheel zonder schade.
Na al dat gedoe is het nut van studeren me even niet meer zo helder als voordien. Als mensen me vroeger vroegen waarom ik voor ingenieur studeer was het antwoord altijd simpel:
"waarom zou ge ni voor ingenieur studeren?"
Als mensen het me nu zouden vragen is het antwoord: "tja, tis ni on-intressant hé".
Maar geen paniek, opgeven zit niet in mijn genen. Nu doe ik gewoon even verder en geniet ik van het mooie Noorwegen.

14:58u
Nog twee minuten. Ik parkeer mijn fiets voor het international-office house en neem de nodige papieren met handtekeningen in de aanslag. Het enige wapen tegen een that-is-impossible-sir antwoord.
Ik loop de trap op.

14:59u
"Vaer sa god, take this bitch. Impossible, HA, nothing is impossible."
Tenminste dat denk ik. In werkelijkheid leg ik heel beleefd de situatie uit terwijl ik, een grijns onderdrukkend, de papieren overhandig.

15:00u
Geregistreerd! Bij deze zijn al mijn vakken officieel. Een pak van m'n hart.
Maar ik heb een gevoel dat ik het administratieve monster weer zal tegen komen in het tweede semester.
Maar tegen dan ben ik sterker dan ooit ...