Het begon allemaal niet zo lang geleden, toch niet voor mensen met een goed geheugen, in een hut niet zo ver hier vandaan, toch niet voor mensen met lange benen. Zonder enig besef wat er in de lucht hing, ging ik vol verwachting naar m'n eerste dugnad (= hutten van de universiteit repareren). Heinfjordstua is haar naam. Ze moest grondig gekuist worden, de sauna klaarmaken voor de winter, hout hakken, de wc kuisen, ... Ik heb u al het verhaal gedaan. Maar natuurlijk heb ik u nog niet alles verteld. Niet alleen zou dat verschrikkelijk saai zijn, maar ook wist ik toen nog niet alles. Niet dat ik de pretentie heb dat ik nu denk alles te weten, maar ik durf nu toch zeggen dat ik meer weet. Of juist minder? Mijn hersenen lijken nog meer vreemde kronkels te maken dan voordien. -Vreemd-
Zoals reeds vermeld in een van m'n vorige bolgs heb ik in Heinfjordstua de wc's mogen uitkuisen. Zeg maar gerust dat dat een stront-job is. Gelukkig werd dat ruimschoots gecompenseerd door het goede gezelschap. M'n wc-kammeraatje, zoals ik ze vermeld in m'n vorige blog, blijkt namelijk behoorlijk interessant te zijn. Een Duitse schone die op haar zestien jaar in haar eendje voor een jaar naar Tromso vertrok om haar humaniora af te maken. De ideale persoon dus om mijn Noors mee te oefenen. En wat blijkt, ze kan nog goe werken ook. Zonder enige moeite zaagt ze een plank door in een rechte lijn en ook de spijkers slaagt ze zonder moeite op de kop. Mijn zussen kunnen er iets van leren :)
Maar natuurlijk, mooie liedjes duren niet lang en na een geslaagd weekend zat ik terug in de aula's lessen te volgen. Maar iets is veranderd, al wist ik nog niet goed wat. Al deed ik nog zo m'n best, opletten leek nog moeilijker dan voordien. Svenja -bij deze heeft ze een naam- heeft blijkbaar een diepere indruk op mij gemaakt dan ik dacht.
"Dit moet ik verder onderzoeken" zij het nuchtere stemmetje in mijn hoofd, "maar hoe, waar en wanneer?"
Het lot lacht me toe, mijn verjaardag is niet meer zo ver. Nu moet je niet gaan denken dat ik heel die moeite van pannenkoeken bakken voor 15 man ergens in "the middle of nowhere" speciaal voor haar heb bedacht. Dat idee zat al in mijn hoofd voor dat ik nog maar één voet in Noorwegen had gezet, maar toegegeven, het was een extra motivatie.
Diegene die m'n foto's op facebook bekijkt, heeft ongetwijfeld gezien dat ook zij aanwezig was. Nogal moeilijk te negeren met al die commentaar - Met dank aan Benjamin, een ex-Noorwegen-erasmuser -
Maar kwaad ben ik er niet om. Misschien zelfs in tegendeel. Dit gaf me meteen de kans om alles te vertalen en belangrijker, om haar uit te nodigen voor een etentje. De paarse rijstballetjes gecombineerd met de Noorse zalm missen hun effect niet en na een geslaagde avond mag ik haar naar huis begeleiden. Ze woont immers niet in Moholt (de studentenstad) maar in het centrum van Trondheim. De weg lijkt oneindig en de echo van haar hoge hakken blijft ons achtervolgen. Maar het kwaad is al geschied. I past the point of save return en negeer de hoge hakken.
Uiteindelijk nemen we afscheid onder een van de weinige straatlantaarns, maar niet zonder de belofte van een etentje op haar kosten.
"Zo DIT is verliefdheid" zegt het nuchtere stemmetje ergens ver weg in mijn hoofd ,terwijl ik de lange weg terug loop. De echo van haar hoge hakken nog steeds in mijn gedachten gepind. "Dit moet ik verder onderzoeken". En ja, het lot lacht me weeral toe, Svenja moest blijkbaar hetzelfde hebben gedacht...
Ik heb lang nagedacht wat ik verder nog moet schrijven, maar uiteindelijk ben ik tot het besluit gekomen om de fantasie van m'n lezers niet te beledigen en het hierbij te laten.
een niet gepubliceerde foto op Facebook om niet te veel reacties uit te lokken
Zoals reeds vermeld in een van m'n vorige bolgs heb ik in Heinfjordstua de wc's mogen uitkuisen. Zeg maar gerust dat dat een stront-job is. Gelukkig werd dat ruimschoots gecompenseerd door het goede gezelschap. M'n wc-kammeraatje, zoals ik ze vermeld in m'n vorige blog, blijkt namelijk behoorlijk interessant te zijn. Een Duitse schone die op haar zestien jaar in haar eendje voor een jaar naar Tromso vertrok om haar humaniora af te maken. De ideale persoon dus om mijn Noors mee te oefenen. En wat blijkt, ze kan nog goe werken ook. Zonder enige moeite zaagt ze een plank door in een rechte lijn en ook de spijkers slaagt ze zonder moeite op de kop. Mijn zussen kunnen er iets van leren :)
Maar natuurlijk, mooie liedjes duren niet lang en na een geslaagd weekend zat ik terug in de aula's lessen te volgen. Maar iets is veranderd, al wist ik nog niet goed wat. Al deed ik nog zo m'n best, opletten leek nog moeilijker dan voordien. Svenja -bij deze heeft ze een naam- heeft blijkbaar een diepere indruk op mij gemaakt dan ik dacht.
"Dit moet ik verder onderzoeken" zij het nuchtere stemmetje in mijn hoofd, "maar hoe, waar en wanneer?"
Het lot lacht me toe, mijn verjaardag is niet meer zo ver. Nu moet je niet gaan denken dat ik heel die moeite van pannenkoeken bakken voor 15 man ergens in "the middle of nowhere" speciaal voor haar heb bedacht. Dat idee zat al in mijn hoofd voor dat ik nog maar één voet in Noorwegen had gezet, maar toegegeven, het was een extra motivatie.
Diegene die m'n foto's op facebook bekijkt, heeft ongetwijfeld gezien dat ook zij aanwezig was. Nogal moeilijk te negeren met al die commentaar - Met dank aan Benjamin, een ex-Noorwegen-erasmuser -
Maar kwaad ben ik er niet om. Misschien zelfs in tegendeel. Dit gaf me meteen de kans om alles te vertalen en belangrijker, om haar uit te nodigen voor een etentje. De paarse rijstballetjes gecombineerd met de Noorse zalm missen hun effect niet en na een geslaagde avond mag ik haar naar huis begeleiden. Ze woont immers niet in Moholt (de studentenstad) maar in het centrum van Trondheim. De weg lijkt oneindig en de echo van haar hoge hakken blijft ons achtervolgen. Maar het kwaad is al geschied. I past the point of save return en negeer de hoge hakken.
Uiteindelijk nemen we afscheid onder een van de weinige straatlantaarns, maar niet zonder de belofte van een etentje op haar kosten.
"Zo DIT is verliefdheid" zegt het nuchtere stemmetje ergens ver weg in mijn hoofd ,terwijl ik de lange weg terug loop. De echo van haar hoge hakken nog steeds in mijn gedachten gepind. "Dit moet ik verder onderzoeken". En ja, het lot lacht me weeral toe, Svenja moest blijkbaar hetzelfde hebben gedacht...
Ik heb lang nagedacht wat ik verder nog moet schrijven, maar uiteindelijk ben ik tot het besluit gekomen om de fantasie van m'n lezers niet te beledigen en het hierbij te laten.
een niet gepubliceerde foto op Facebook om niet te veel reacties uit te lokken
