100 oorstokjes, 52 wasbuurten, 200 rollen wc papier, 3 tubes tandpaste later en ik ben alweer op weg naar huis.

Dit schrijvende zit ik op de nachttrijn van Trondheim naar Oslo en binnen de komende 24 uur ben ik weer op Belgische bodem.
Best wel een vreemd gevoel.

Mijn jaar in Trondheim eindigt op dezelfde manier als het begon: met een intensieve taalcursus, de geschiedenis herhaalt zich...
De laatste 10 dagen heb ik mezelf een strak schema opgelegd en van 8:00u tot 18:00u heb ik me toegewijd aan het Spaans. Op die manier was ik toch een beetje solidair met de Vlaamse studentjes. Of er veel van blijven hangen is is nog de vraag, maar in ieder geval ken ik nu toch een paar zinnetjes om de weg te vragen richting Humahuaca.
-klinkt een beetje als shacamaca en is minstens even ver :) -

Wat er daar op me te wachten staat is nog één groot vraagteken. Maar het is in ieder geval de beste manier om geen post-erasmus syndroom te krijgen, waar veel van mijn lotgenoten duidelijk last van hebben.

Valt er verder nog iets te zeggen?
Heb ik nog enkele laatste woorden voordat ik Noorwegen verlaat?
Mijn rugzak is in ieder geval zwaar geladen met een heleboel nieuwe ervaringen, kennis,
herinneringen, vriendschappen en een nieuwe taal. Alleen mijn muse kon ik niet meenemen en zit bij deze al 3 weken in Berlijn.
Misschien daarmee dat ik niet goed weet wat verder te schrijven...

Misschien toch nog een laatste zin die al door zoveel mensen voor mij gezegd geweest is:

Ga er voor. Het is alle moeite waard!

Takk for meg!

-the end-

--------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------
Coming soon: Jõrre en Argentina

plot: Jõrre moet samen met een collega student een kleine windmolen bouwen in Humahuaca
zo'n 10500km van Het Land Van Zeven Regeringen.
Beide spreken amper Spaans en zijn nog nooit in Argentinië geweest.
Zullen ze slagen, of halen ze de deadline van 6 weken niet?
Zal de turbine elektriciteit produceren, of net als de turbomoter in stukken vliegen?
Dit en veel meer zal beantwoord worden in "Jõrre en Argentina"


ps.: Dank aan alle die dit mogelijk hebben gemaakt, met een speciale vermelding voor de mama en de papa!