-- Proloog --
Bij deze dan eindelijk de blog over het bezoek van mijn vrienden vorige maand.
Mijn excuses voor de late releasing. Ik was zeer ambitieus bezig tot plotseling de inspiratie mij ontvluchte.
Daarbij komt nog dat ik tegelijkertijd bezig was met het organiseren van mijn buitenlandse stage en eindwerk. Het resultaat is niet slecht.
Deze zomer ga ik naar Argentinië om een windmolen te bouwen voor elektriciteitsproductie in een klein dorpje (van 6 juli tot 21 augustus).
Een eindwerk in Ethiopië heb ik na lang wikken en wegen laten liggen. Dus volgend jaar ben ik weer in Belgiënland!
Ik hoop dat je geniet van het volgende verhaaltje:
De namen van de personages zijn volledig willekeurig gekozen. Enige link met werkelijke personen is louter toevallig.-- Inleiding --
Er was eens, niet zo lang geleden voor de mensen met een goed geheugen,
een land, niet zo ver hier vandaan voor de mensen met een goede 4x4 wagen.
Het land waar ik het over heb is niet zomaar een land.
Het is het Land Van Zeven Regeringen.
Een land waar niemand het honger heeft en waar niemand het koud lijdt.
Een land waar natuurrampen onbekend zijn en waar de groenten haast uit de grond springen.
Een land waar er drie officiële talen zijn en slechts 10 miljoen mensen.
Een land waar chocolade, frieten en bier de nationale trots zijn.
En precies hier woonde Jørre.
Jørre is een doodgewone jongen, uit een doodgewoon gezin.
En hoewel Jørre best wel gelukkig was in het Land Van Zeven Regeringen, had hij toch een verlangen om eens iets anders te zien.
Zo gebeurde het dat op één van de vele zonnige dagen hij zijn koffers pakte en naar een donker, koud, onbekend land vertrok.
Eens aangekomen bleek al snel dat het land toch niet zo donker en koud was als verwacht.
Al snel leerde hij de gang van zaken in dit nieuwe vreemde land. (lees: "Jørre en het administratieve monster")
Na een tijdje bleek het koude, donkere land zelfs zo warm te zijn dat hij zich thuis begon te voelen.
Hoewel Het Land Van Zeven Regeringen nog steeds een speciaal plekje in zijn hard bleef hebben, begon hij in te zien dat ook dit land een paradijs is.
Dit zorgde voor veel zorgen bij zijn vrienden uit Het Land Van Zeven Regeringen.
Hoe kon het dat een van hen, hen zomaar verliet en zich bovendien thuis begon te voelen zover van hen vandaan?
Dit moet van naderbij onderzocht worden!
En zo gebeurde het dat een groep van vier dapperen, intelligente en onverschrokken helden in hun stalen ros stapte en de rit waagde naar het Verre Noorden.
-- aankomst van De Vier --
"we komen rond 23:00uur aan in Moholt!" leest Jørre in een berichtje op zijn GSM.
"Wat!? Dat is niet minder dan 24uur sneller dan verwacht" denkt hij terwijl hij naar de klok kijkt.
20:00u
"Dat moet nog lukken, eerst de film samen met Sanvje en Besnia uitzien en dan snel richting Moholt."
22:00u
"Verdoemse berg" denkt Jørre, terwijl hij richting Moholt fiets. In gedachten ziet hij de grote 4x4 wagen van zijn vrienden al naast hem rijden.
"Nu moet ik nog een douche pakken ook" denkt hij, "Ik kan mijn vrienden toch niet zeiknat in het zweet ontvangen".
Eenmaal thuis in Moholt kijkt hij naar de klok.
"22:18u, een snelle douche moet nog lukken".
22:21u
"Jøøørrrreeee! We staan op de parking in Moholt! Waar zit ge ergens?" zegt Nan door de telefoon.
"Euh, wacht vijf minutjes, ik ben daar direct" zegt Jørre, terwijl het water van de douche nog over zijn rug loopt.
Hij droogt zich af in twee seconden en loopt enthousiast naar buiten, loopt terug naar binnen, doet een broek aan en loopt terug naar buiten.
Van ver ziet hij zijn vier vrienden al staan en versnelt zijn pas. Tot plots De Vier hem zien en als zot naar hem toe lopen.
De twijfel slaat toe.
Niet over het feit dat het wel degelijk De Vier is, maar eerder de snelheid waarmee ze naar hem toe lopen over het gladde ijs. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij de straatstenen van dichtbij onderzoekt. Wijselijk stopt hij en vangt zijn vrienden op in zijn armen.
Een blij weerzien.
--Trondheim--
ZZZZZZzzzzzzzzzzzz
snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk knor
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzz
"Zucht, met vijf in een studentenkamertje slapen is een kunst die ik nog niet onder de knie heb" denkt Jørre, terwijl hij zich nog maar eens omdraaid.
"Er zit niets anders op om vroeg opstaan. En dat op een zondag ochtend!"
Maar ja, zoals u al weet begint elk goed verhaal vroeg in de ochtend (lees: "Tromsø")
Enkele uren later wordt De Vier wakker en na een deugddoend ontbijt vetrekken ze richting Trondheim.
Studentersamfundet-The dome-Trondheim Torg-Solside-Lade.
Allemaal heel schoon, gezellig en koud. Trondheim in volle glorie.
"Tja", denkt De Vier collectief, " 't is hier inderdaad niet slecht, maar het bier is toch wel duur!"
"Hoe zit dat hier eigenlijk met het eten. Hebben ze hier ook frieten?", vraagt Naj.
"Nee" zegt Jørre met een blik vol heimwee naar een goei pak friet mayonaise in een van het vet doordringt papieren zakje.
"Maar ze hebben hier wel fiskeboller!"
"Fiskeboller?" zegt Naj sceptish, "Wat is dat?"
"Een wit slijmerig goedje, voornamelijk bestaande uit vis, in een bal gerold" zegt Jørre droog, "best wel goed".
De Vier kijkt elkaar sceptish aan, maar een onverschrokken dappere is van niets bang, dus gaan ze de uitdaging aan.
En na een lange koude wandeling koken Jørre en Sanvje fiskeboller voor De Vier.
Vol nieuwsgierigheid laat ze de eerste fiskboller naar binnen gleiden...
Tja, eigenlijk was het vonnis niet geheel objectief vermits honger de beste saus is (en honger hadden ze),
maar fiskeboller heeft voortaan de goedkeuring van De vier.
--shopping--
ZZZZZZzzzzzzzzzzzz
snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk knor knor
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzz
08:00u
"Kreun, als dit geen goed verhaal word!? Zo vroeg in de ochtend" denkt Jørre, terwijl hij over zijn slapende vrienden heen klimt om de keuken te bereiken.
"Les van acht tot drie en dan een weekje vakantie" dentkt hij, "dit moet inderdaad een goed verhaal worden".
Na een snelle hap knakkebrød met kaviaar snelt hij naar de les. Eerst drie kilometer bergaf naar Gløshaugen voor "Materialmekkanik". Vervolgens drie
kilometer bergop naar Tyholt voor "Internal combustion engines". Daarna nog maar eens drie kilometer bergaf naar Gløshaugen voor "Turbomaskiner" en
de studentenjob voor "Thermodynamisker systemer". "Een mens moet er wat voorover hebben om te studeren" denkt hij.
Eenmaal terug in Moholt (drie kilometer bergop) vind hij zijn vrienden terug.
"En hoe was jullie langlauftrip?" vraagt hij.
"Bangelijk, maar intensief" luidt het antwoord. "We zijn klaar voor die huttetyr morgen! Hoe was jouw dag?"
"Interessant en intensief" zegt Jørre, terwijl hij zich avraagt waarom in godsnaam ze de studenten huisen op de top van de berg hebben gezet.
"Maar ik zou nog graag thermish ondergoed gaan kopen. Blijven jullie hier, dan ben ik terug in een half uurtje."
"Niets van" zegt Senáptieh. "Samen uit samen thuis! Wij gaan met u mee. Daarbij hebben we een wisselstukje nodig voor Nan haar ski's"
"Eeuh..." zegt Naj, "Ik denk dat ik toch maar hier blijf en een beetje uitrust. Daarbij zien die kotgenoten van Jørre er niet zo slecht uit ;) "
En zo gingen Jørre, Nan, Senáptieh en Nédins naar Trondheim centrum.
Om de Noorse mentaliteit te eren, oppert Jørre om te voet te gaan.
"Weeral een vijftal kilometer bergaf" denkt Jørre. "Conditie krijg je hier wel".
Eenmaal aangekomen in het centrum leert Jørre twee waardevolle lessen:
1. winkels sluiten om 18:00u
2. met de fiets ben je sneller
Maar gelukkig zijn zelfs in Het Verre Noorden de grootketens langer open. Met volle moed zoeken ze naar een sportwinkel.
"Sorry meneer, uw maat hebben we niet en ook dat wisselstukje voor de skis maken wij niet meer. Probeer Go-sport eens" zegt de cassière vriendelijk.
"Go-sport sluit om 18:00u en het is 18:10u nu" zegt Jørre.
"Oh" zegt de cassière, "Probeer dan OBS".
"OBS in Lade, zo'n tiental kilometer bergop!?" zegt Jørre.
"Ja,
that's the one!" zegt de cassière, blij dat ze mij niet moet uitleggen waar het is.
"Er zit niets anders op om naar Laden te gaan klinkt het vonnis. Maar we nemen de bus, nog eens tien kilometer is me teveel" zegt Jørre.
"Vier personen, Laden? Dat is dan 120NOK" zegt de buschauffeur.
Eenmaal aangekomen in laden gaan ze de warme winkel in.
"Sorry meneer, dat wisselstukje hebben we niet. Probeer XXL eens" zegt de cassiere vriendelijk.
"Zucht" denkt Jørre. "Gelukkig is XXL niet ver hier vandaan."
"Oei" staat op het gezicht van de cassière in XXL af te lezen, "bestaat dat nog? Wij hebben het in ieder geval niet meer".
Dan maar met gebroken ski's naar de hut.
"Jørre, ik heb honger, ik ben moe en ik wil ne koek".
Jørre draait zich om en ziet zijn arme uitgehongerde vrienden naar de pølse (=hotdog) kijken.
"Och ja, waarom niet" denkt hij, "Ze komen tenslotte maar een keer op bezoek".
Na de duigdoende pølse is het humeur weer 200%.
Tot blijkt dat de bushalte terug richting Trondheim een kwartier stappen is en het humeur weer daalt tot 50%.
Al gauw blijkt dat dit niet haalbaar zal zijn zonder een zakje snoep. Via een kleine omweg (voor snoep doet m'n alles) bereiken ze de bushalte.
"Sorry meneer, dit ticketje is slechts geldig tot 20:00u en het is 20:10u" zegt de buschauffeur. "U zult een nieuw ticketje moeten kopen"
"Noren en hun regeltjes, ze zijn er zot van. Het gaat niet lang meer duren of ze maken mij ook nog zot" dentkt Jørre terwijl hij de 120NOK voor de bus betaald.
"Sorry meneer, dit ticketje is maar voor één persoon, u moet bij betalen voor de drie andere personen" zegt de busschauffeur na de overstap richting Moholt.
"Wat!? Maar ik heb 120NOK aan de vorige betaald" zegt Jørre.
"Sorry meneer, dat staat niet op het ticketje. U moet bijbetalen voor de drie personen."
"Fæn i helvete jævle dritt (niet vertaald voor de gevoelige lezers)" denkt Jørre terwijl hij nog maar eens 90NOK betaald.
En drie uur later dan oorspronkelijk gepland komen ze aan in Moholt.
Voordat iedereen onder de wol kruipt checken Nédins en Jørre nog gauw waar ze morgen naar toe moeten rijden.
Op de detail-kaart zien ze dat het in de buurt van Bakken moet zijn en Via google-maps vinden ze al snel waar dat precies is.
"En hier is de rivier die we moeten volgen. Hier moeten we erover,..." mompelt Nédins. "Ja dat klopt volledig. Daar moet het zijn. Het is wel een beetje vreemd dat volgens de detailkaart we honderd meter de linkeroever moeten volgen en volgens de wegenkaart de rechteroever."
Op dat ogenblik horen ze Nan tegen Senáptieh zeggen "Ik vind dat die mannen wel goed zijn in oriëntatie"
Dit doet de laatste twijfel verdwijnen en iedereen kruipt tevreden zijn bedje in.
--poging 1 --
ZZZZZZzzzzzzzzzzzz
snurk snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk knor knor knor
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzz
06:00
"tut tut, tuut tuut, tuuut tuuut,..." zegt de wekker.
Om op tijd de hut te bereiken vertrekken ze vroeg. Terwijl ze de slaapbeesten uit hun ogen wrijven, starten ze de auto en vertrekken richting "out of civilisation"
"Vreemd" zegt Jørre na drie uur rijden, "ik ben al eens in die omgeving geweest en dat was maar twee uur rijden."
"Och ja, de weg zal dan wel beter geweest zijn. No worries, het is vakantie" zegt een stemmetje in zijn slaperige hoofd.
Na vier uur rijden zegt de GPS dat ze er zijn.
"Ik vraag snel de weg aan die oude vrouwtjes daar" zegt Nédins.
"Bakken, ja dat is hier" zeggen ze in koor, "maar van Nyvollen heb ik nog nooit gehoord.Tenminste niet in deze omgeving. In Tidal hebben ze een Nyvollen denk ik, maar dat is mistens drie uur rijden van hier."
"Ohooohh" zegt het stemmetje in Jørre's hoofd "nu blundert ge!"
Na een blik op de map blijkt dat er meer dan één Bakken's zijn, en ja, ook een in Tidal.
"Ja hier moesten we zijn" zegt Nédins, "kijk maar naar de rivier. De wegenkaart en de detailkaart komt mooi overeen!"
"Maar daar geraken we nooit voor zonsondergang" zegt Jørre.
"Och ja, dan maken we er toch gewoon het beste van hier" zegt Nan. "daar is een groot meer, laten we daar wat op gaan skiën."
Niet veel later heeft iedereen zijn ski's aan en wagen ze voorzichtig de eerste stapjes op het ijs.
De sporen van een auto in de sneeuw geeft al snel voldoende vertrouwen om naar het midden van het meer te gaan.
Al gauw heeft niemand het koud meer en gaan ze verder en verder richting de overkant van het meer zonder te beseffen hoe koud het eigenlijk wel is.
Eenmaal uitgeput keren ze terug naar de auto.
Wanneer de verwarming een tijdje opstaat vertellen de tenen van Jørre en Senáptieh hoe koud het wel geweest was. Terwijl de teentjes van Senáptieh al tintelend hun verhaal doen, maakt de dikke teen van Jørre zich dik en schreeuwt het uit dat het niet gehoord is om bij -20°C op een meer te gaan skiën met kapotte schoenen!
Jørre heeft niet veel keuze dan naar zijn dikke teen te luisteren, maar in gedachhte denkt hij: "Een bevroren-teen-ervaring rijker. Been there, done that! "
--Poging 2--
ZZZZZZzzzzzzzzzzzz
snurk snurk snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk snurk snurk snurk
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzz
snurk snurk knor knor knor knor knor
ZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzz
06:00
"tut tut, tuut tuut, tuuut tuuut,..." zegt de wekker.
Met een gevoel alsof het tweede zit is staat Jørre op.
"Deze keer goede keer" zegt het stemmetje in zijn slaperige hoofd.
Nog geen twee uur later staan ze op de parking in Bakken (de juiste deze keer).
Goed gepakt met eten en fototoestellen vertrekken ze richting Hognabu (de hut).
Vier uur volgen ze de compas richting noorden tot de hut plotseling vanachter de bocht tevoorschijn komt.
Na een geslaagde dag van skiën, snowboarden, koken, eten, drinken, zingen en vertellen vallen ze allen in slaap bij het verhaaltje van Klein Duimpje.
--Hognabu --
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
"Ongeloofelijk hoe stil het kan zijn in zo'n hut" denkt Jørre. "Zelfs het gesnurkt kan de stilte niet breken."
Na een deugdoende, koude nachtrust en sneeuwpret overdag, keren ze voldaan terug richting Moholt.
(Dit is misschien een beetje te snel geschreven en het lijkt alsof er niet veel te doen is in zo'n hutje. Maar dat is ook zo en dat is wat een hutje zo leuk maakt. Daarbij komt nog dat het niet zo evident is om met een rugzak off-road naar beneden te skiën. Ik verwijs hiervoor naar filmpjes
en foto's op facebook)
Eenmaal terug aangekomen vertrekken ze, na een warme douche, richting Downtown. De studentdiscotheek waar het bier maar 20NOK (2.3EUR) is!
--skiën/afscheid --
De volgende dag gaat De Vier skiën, terwijl Jørre braaf naar de les gaat.
Als afsluiter gaan ze uit-eten en na het gefrituurde ijsje is iedereen voldaan en tevreden.
Zaterdag ochtend is het dan zover. Weeral afscheid moeten nemen, u weet ik doe het niet graag (lees:"De eerste dagen Noorwegen").
Toch ben ik een beetje blij dat ik mijn kamertje weer voor mij alleen heb.
Zoals het onder Erasmus-studenten wel meermaals gezegd word: "Friends, it's nice to see them come and it's nice to see them go".
-- Epiloog --
Een geslaagd bezoek! Ik kijk er al naar uit om terug naar Het Land Van Zeven Regeringen te gaan en een goei pint te pakken met m'n vrienden.
Ik trakteer!
Enkele uurtjes na het vetrek van De Vier, merk ik hoe moe ik ben en slaap van 18:00u tot 13:00u. Ik moet toegeven, dat heeft deugd gedaan!
Wat mijn teen betreft:
Na wat raad te vragen bij enkele Noren ben ik toch een beetje getroosd en voel ik me niet langer de domme toerist.
Hun reactie was:"tja das vervelend, maar na een drietal jaar hebt ge uw gevoel wel honderd precent terug. Maar euh, had je wel wollen sokken aan!?"
Ondertussen is de zwelling volledig weg, maar het ziet er naar uit dat de nagel er gaat uitvallen. Och ja, we live and learn.
--- the end ---
