Daar is de lente,

Daar is de zon,
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.

Na een goeie maand van veel zon, zee, sneeuw en strand, begint de lente er hier nu ook stilletjes door te breken. De tijd dat ik met mijn minniski naar d'unif ging lijkt nu volledig voorbij.
Vorige week was de eerste week dat, met een beetje geluk, je zonder schrik voor uitschuiven met stevige tred buiten kon komen. Dit klinkt misschien een beetje vreemd, maar het voelt aan alsof je na een lange dag met een zware rugzak je 's avonds eindelijk die rugzak kan afnemen. Buitengaan zonder schrik om uit te schuiven is een ondergewaardeerde luxe!

Dit neemt niet weg dat er geen sneeuw meer ligt. Elke nacht is een potentiële kans op sneeuw. En hoewel er in Trondheim stad voornamelijk alleen oude sneeuw ligt, komt er 10 kilometer buiten Trondheim nog wekelijks wat sneeuw bij. Scenario's zoals in onderstaande foto's zijn niet ongewoon.

10 kilometer buiten Trondheim

Wanneer de zon er overdag doorkwam bleek de eerste BBQ op een van de vele waterdammen een onvermijdelijk feit.




Ook mijn langlauf skills zijn er ondertussen veel beter op geworden. Dankzij de uitzonderlijk vele sneeuw, lag het ski-track aan de overkant van mijn straat. Perfect om na een dag les wat stoom af te laten door tien kilometer het bos in te trekken op latten. Toegegeven, een Noor kan ik nog altijd niet behouden, maar er zit toch al wat tempo in :)

Tijd dus om te zien hoeveel je kan doen met zo'n paar latten. Of anders gezegd: hop naar de hoogst gelegen hut. Samen met een paar ervaren mensen gaan we dwars door lawine gebied richting Opdal waar de hoogste bergen in de omgeving liggen. Een trip om nooit te vergeten!

de rode pijl wijst naar de hut

Als ik zeg "samen met een paar ervaren mensen", dan bedoel ik: Oostenrijkers, Fransmannen/vrouwen en Zwitsers met Touring-ski's. Voor de leken onder ons: Touring-ski's zijn ski's waarbij je de hiel kan losklikken wanneer je bergop gaat. Wanneer je naar beneden gaat klik je de hiel weer vast en kan je gewoon skiën. Natuurlijk heb ik al dat geavanceerd gerief niet, en speelt mijn grote schoenmaat parten bij het zoeken naar leenbaar materiaal. Ik heb het dus moeten doen met mijn langlauf latten. Voor de kenners onder ons: Veel moeilijker om bochten te maken. Maar dapper/idioot als ik ben doe ik toch alles mee. Met als resultaat dat iedereen al beneden is tegen de tijd dat ik bekom van mijn eerste val. Terwijl iedereen mooie bochtjes kerft in de sneeuw, ga ik in een rechte lijn mijn noodlot tegemoet. Tja, bij deze staat België weer op de kaart, deze keer als: The Flat Country.

Na een onvergetelijk weekend komt de realiteit weer keihard terug. Het is dringend tijd om mijn tickets naar Argentinië te boeken. Dat op zich is zeker geen probleem. Een mooi project om naar uit te kijken (vooral de goedkope wijn en biefstuk :)
Maar alles heeft twee kanten. Dit betekent immers ook dat ik tevens mijn reis naar huis moet boeken. Ook dit is iets om naar uit te kijken, maar dat betekent op zijn beurt dat "Het Noorwegen-Project" ten einde loopt. Binnen een dikke maand en half begin ik al terug met examens. En dan ...
Tja, het moest ooit gebeuren, dan is het zo goed als gedaan met deze geweldige tijd. Maar om in stijl af te sluiten plakken we er toch nog snel een maandje bij :)

Tussen 30 juni en 10 juli zal ik weer in België te bezichtigen zijn om dan tot 1 september windmolens te bouwen in Argentinië. Daarna ben ik minstens voor een heel jaar geheel en volledig ter uwer beschikking in Belgiënland.

Maar voor dat het zover is geniet ik eerst nog van de tijd die mij hier nog rest

--klinkt dramatisch hé :) --

en knijp ik er samen men Svenja een tiental daagjes tussenuit richting Zweeden. Een echte Noorse traditie om tijdens Pasen naar een hutje te trekken.

Ha det bra
en tot snel!

ps.: ergens tussen de soep en de patatten is mijn haar ook nog geknipt. Hoewel de helft er af is, ziet het er toch nog behoorlijk hetzelfde uit (zo lang was het ;)